Offshore wind koorts

Column door Maarten Timmerman, directeur van BLIX Consultancy

Sinds de kosten van windenergie op zee dramatisch zijn gedaald en sommige projecten nu zelfs zonder subsidie gerealiseerd kunnen worden lijkt het hek van de dam. De energietransitie is in een stroomversnelling terecht gekomen en elke week zie ik artikelen verschijnen over landen die nieuwe targets aankondigen. Niet alleen in de landen rondom de Noordzee worden de bakens verzet, ook in Azië en Noord-Amerika worden grootse plannen gesmeed. De sector zal aan de bak moeten om alle plannen te realiseren!

Er moeten heel veel windmolens worden gebouwd als we de voorspellingen mogen geloven. Hier in Europa zijn de targets het meest ambitieus en is er tussen nu en 2030 al 60 GW aan additionele capaciteit gepland en dit getal gaat waarschijnlijk alleen nog maar verder groeien als naast de ‘usual suspects’ ook andere Europese landen deze vorm van duurzame energie gaan omarmen. Ook in Azië worden serieuze plannen ontwikkeld om flink bij te bouwen. Niet alleen in China, Taiwan en Zuid-Korea waar de markt al een eind op weg is, ook in India en Vietnam wordt het offshore wind potentieel verkend. In de US zal de markt naar verwachting binnenkort ook los komen, met name aan de oostkust zijn er al een aantal serieuze projecten in vergevorderde fase ontwikkeld.

Als ik deze plannen bekijk wordt het nog een behoorlijke uitdaging om dit daadwerkelijk te ontwikkelen, ontwerpen, produceren en installeren. Het doet mij een beetje denken aan de situatie van 10 jaar geleden. Binnen het project waaraan ik toen werkte was het vastleggen van long lead items één van de belangrijkste doelen tijdens de ontwikkelingsfase van het project. Het was niet eenvoudig om de supply chain aan ons te binden en leveranciers zaten in een dermate luxe positie dat ze zelf hun klanten kozen in plaats van andersom. We zaten er toen zelfs aan te denken om jack-ups te kopen, want zonder commitment van leveranciers was er geen project, maar zonder project was er ook geen commitment van leveranciers. Ik verwacht dat de komende jaren projecten in dezelfde spagaat terecht gaan komen.

Maar toch, ondanks dat het niet altijd makkelijk was om de juiste leveranciers te vinden en we het soms moesten doen met die ene leverancier die net op dat moment beschikbaar was, lukte het toch altijd wel om die kant van de puzzel rond te krijgen. De vertragingen zaten meestal aan de kant van de regelgeving. Ik heb er nu dan ook alle vertrouwen in dat de supply chain in staat zal zijn om in het gevraagde tempo mee te groeien. Die jack-ups die we wilden kopen, dat was uiteindelijk niet nodig, want de maritieme aannemers breidden zelf ook rap hun vloot uit. Ook aan de kant van de funderingen en de kabels lukte het elke keer om zonder grote voorinvesteringen de zaken opgelijnd te krijgen. Wat betreft turbines, tja dat was altijd wel een uitdaging en we hadden niet altijd de beste onderhandelingspositie. Het zou mooi zijn als daar wat meer keuzes ontstaan, maar gegeven de lucratieve groeimarkt denk ik dat dat ook wel goed gaat komen…